Το Κοινοτικό Σπίτι Δάμαρις

written by Hester Roos and Evie Stathelou-Markus

«Το εμπόριο της λευκής σάρκας» ή «σεξ τράφφικινγκ» όπως λέγεται, είναι ένα ολέθριο πρόβλημα με περίπου 5 εκατομμύρια θύματα σε όλο τον κόσμο. Πολλοί είναι οι λόγοι που μπορούν να κάνουν τις γυναίκες να πιαστούν στα δίχτυα του σεξουαλικού εμπορίου, όπως λόγου χάρη η σεξουαλική εκμετάλλευση και  αδιαφορία στην παιδική τους ηλικία ή στην εφηβεία, ή η πώλησή τους από την ίδια  την οικογένειά τους σε μια προσπάθεια να αποφύγουν τη μεγάλη φτώχεια. Η γεωγραφική θέση της Ελλάδας καθιστά τη χώρα είσοδο προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, κι αυτό έχει προσελκύσει πολλά εγκληματικά δίκτυα που ασχολούνται με το «τράφφικινγκ» να δρουν στη χώρα μας. Παρά τις πρωτοβουλίες και τους νόμους που έχουν θεσπιστεί εναντίον της σωματεμπορίας, καμιά καλλιτέρευση δεν φαίνεται να υπάρχει ακόμα σ’ αυτό τον τομέα. Το τράφφικινγκ και η σεξουαλική εκμετάλλευση έχουν ένα άμεσο και τραυματικό αποτέλεσμα στη φυσική, διανοητική και συναισθηματική ευημερία των θυμάτων. 

Πόλεμος εναντίον της σωματεμπορίας

Η ΟΜ συνεργάζεται μ’ έναν τοπικό οργανισμό, το Κοινοτικό Σπίτι Δάμαρις, ο οποίος εξασφαλίζει προγράμματα μακροχρόνιας αποκατάστασης, έτσι ώστε γυναίκες που έχουν γίνει αντικείμενα εκμετάλλευσης ή τράφφικινγκ, να μπορούν να αποκατασταθούν και να επανενταχθούν πλήρως στην κοινωνία. Το πρόγραμμα αυτό προσφέρει θεραπεία σε γυναίκες που πάσχουν από παλιά τραύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης, από διαφόρων ειδών εξαρτήσεις κι έπειτα επικεντρώνεται στην εκπαίδευση και καλλιέργειά τους, έτσι ώστε να μπορούν να μάθουν κάποιο επάγγελμα ώστε να μπορούν να επανενταχθούν σε κάποιο χώρο εργασίας ή να ξαναρχίσουν το σχολείο τους.

Το όνειρο της Ρολίνας

Δυο μέλη της ομάδας μας αποτελούν μέρος του καθημερινού προγράμματος του Σπιτιού Δάμαρις και διδάσκουν, μεταφράζουν και στηρίζουν τις γυναίκες αυτές. Μια απ’ αυτές διδάσκει δύο μαθήματα και μεταφράζει για ένα άλλο μάθημα. Συμμερίζεται μαζί μας την ιστορία της Ρολίνας*: «Η Ρολίνα είναι στα τριάντα της, αλλά ποτέ της δεν είχε την ευκαιρία να πάει στο σχολείο. Από πολύ μικρή ακόμα οι γονείς της την πούλησαν και από τότε η ζωή της ήταν μια διαρκής εκμετάλλευση. Δεν ήξερε ότι υπάρχουν πολύ περισσότερα μέρη στο εσωτερικό του σώματός μας από την καρδιά και το στομάχι. Δεν μπορούσε να μετρήσει πάνω από το 100. Δεν μπορεί να διαβάσει και να γράψει, αλλά της αρέσει να ακούει χριστιανικούς ύμνους. Η συμπεριφορά της είναι ένα παράδειγμα ταπεινοφροσύνης και σεβασμού για όλες μας. Λέει τα εξής: «Το ξέρω ότι εγώ δεν είμαι τόσο έξυπνη σαν τα άλλα κορίτσια, αλλά πιστεύω ότι ο Θεός με έφερε εδώ και η ζωή μου θ’ αλλάξει». Το όνειρο της Ρολίνας είναι να μάθει να διαβάζει και να γράφει έτσι ώστε να επικοινωνεί με τους άλλους ανθρώπους αλλά και να τους βοηθάει».

*το όνομα έχει αλλαχτεί

Willemstad, Curacao :: Female crewmembers talk to a sex worker on the street.