Het nachtleven op TeenStreet

Op een avond, na Throne Room, besloot ik het nachtleven op TeenStreet (TS) te onderzoeken. Gezien het feit dat ervaringen het beste zijn wanneer gedeeld, liep ik met een vriend over de locatie. Op de weg naast de Main Hall lopen voelde alsof we op een Europese boulevard wandelden – de mengelmoes van talen, de straatartiesten, de verschillende etenswaren – overal maar toch uniek.
Eerst hadden we het gevoel dat we in Parijs waren. Yves, een 17-jarige Franse jongen viel ons op vanwege zijn Diabolo – twee neongroene delen, draaiend tussen twee houten handvaten opeen duizelingwekkende wijze. Hij had het zichzelf aangeleerd, en wist niet alleen hoe de diabolo te trekken, te draaien en te bewegen, maar ook hoe op te treden. Terwijl we Yves bewonderden, trok een luidruchtige groep van ongeveer 20 man onze aandacht. Ik kon niet uitvinden wat ze zeiden, maar kreeg het voor elkaar om iemand naast deze bende te vragen waar ze vandaan kwamen: ook uit Frankrijk. Wanneer ze een paar minuten terugkwamen, waren ze verdubbeld in aantal, minstens 40 man stond te flaneren, entertainend maar onduidelijk wat precies hun doel was.
Daarna besloten we richting het sportveld te gaan, dat ook vol leven zat. Mijn vriend en ik passeerden een vol basketbalveld, zagen ballen over en weer vliegen over drie volleybalnetten en stapten snel opzij toen we ons realiseerden dat we in het midden van twee voetbalvelden stonden die in gebruik waren, waar hulpvolle spotlights de doelen verlichtten. Terwijl we over het veld liepen, kwamen verschillende groepen tieners in kringen tegen, wat leek alsof ze allemaal van een barbecue genoten zonder aanwezigheid van het kampvuur.
Toen we terug op de stoep waren, had een nieuwe groep tieners zich verzameld. Als een soort flashmob kwamen ongeveer 70 tieners bij elkaar terwijl ze een aanstekelijk Engels nummer zongen. Hoewel de taal ons het gevoel gaf in Londen te zijn, gaven de verschillende keycords en badges aan dat we ons in een internationaler gezelschap bevonden.
Natuurlijk betekent een avond buiten ook eten en drinken. De fruitkraam trok als eerste onze aandacht en verwarde ons door de verse en kunstmatige etenswaren, die zich bevonden naast drie soorten smaken popcorn. Wat nog verbijsterender was, waren de twee ijs-specialiteiten: Banana Joe en White Mouse. Ik nam aan dat we ons nu wel in Berlijn bevonden wanneer ik mijn Duits nodig had om de oorsprong van deze namen te ontdekken. Banana Joe kwam van een apenknuffel, die in de hoek van de kiosk hing; White Mouse kwam logischerwijs van het eetbare witte muisje dat zorgvuldig bovenop het ijsje van mijn vriend was geplaatst.
Met onze lepels in de hand, terwijl we genoten van de romige zoetheid, begaven we ons richting Fun Food, op zoek naar wat degelijker voedsel, zoals de gekruide aardappel partjes die blijkbaar in de aanbieding waren. Onderweg kwamen we langs een kleine jazz band, die “When the Saints Go Marching In” speelden. In touch met de muziek, dansten we de trap op (of misschien was alleen ik dat) richting Fun Food, terwijl we tieners ontweken die om 23:00 in de accommodaties moesten zijn.
De grote hoeveelheid tieners was verdwenen uit de hoger gelegen locaties wanneer we aankwamen. Gelukkig accepteerden de vrijwilligers nog steeds bestellingen. Terwijl we genoten van onze snack, praatten we met drie vrijwilligers met papieren hoedjes op. Deense Markus, Duitse Stephen en Nederlandse David legden ons uit welke posities in het Service Team het meest populair waren en de beste werktijden hadden. Ze renden terug naar de grote tafel achter het aanrecht, en vergezelden hun medewerkers in een melodie om elkaar en ons te bedanken. Het heette natuurlijk niet ‘Fun Food’ voor niks.
Terwijl ik rondkeek lachte ik toen ik het zwart-witte Fun Food bord zag, dat niet helemaal paste bij alle anderen op de muur, waar gekleurde rechthoeken me eraan herinnerde dat ik op TeenStreet was, met woorden als, “Jezus.
Vrijheid. Passie. Hoop.” erop geschreven.
Onze laatste stop deze avond was de TS cocktail bar. Omdat het al bijna half twaalf was, waren de kraampjes er omheen al aan het afbouwen. We discussieerden voor een paar minuten wat we moesten bestellen, toen de barvrouw ons informeerde dat er nog maar twee cocktails over waren: Green Emerald en Yellow Amber. Ik koos de enige Green Emerald cocktail die over was, gedecoreerd met een Haribo kersensnoepje. Mijn vriend ging voor de Yellow Amber en was erg enthousiast over de combinatie van passievrucht en ananas ondanks dat het de enige keuze was. We vermijden de borg van 1 Euro door onze cocktails aan de bar op te drinken. De drankjes waren beiden heerlijk, maar we werden eraan herinnerd dat we te laat op waren, toen we opzij moesten voor een dweil van CleanStreet.
Om twaalf uur moeten tieners op TS slapen, dus we gingen terug naar onze slaapaccommodaties toen het zo laat was. We hoorden een luid gejuich toen we langs de jongensslaapzaal kwamen – een gigantische witte tent met allerlei handdoeken die over de ingang gedrapeerd waren. Onze avond was voorbij, maar misschien was de pret pas net begonnen. Op TS weet je het nooit.